نقد و بررسی Alan Wake 2

بازگشت آلن ویک پس از سیزده سال انتظار، چیزی فراتر از یک دنباله ساده است. این بازی یک تجربه چندوجهی و عمیقاً شخصی است که مرزهای روایت و گیم پلی را در هم میآمیزد. من به عنوان کسی که ساعتها در جنگلهای مهآلود برایت فالز قدم زدهام و در کوچههای تاریک و نئونی «مکان تاریک» گم شدهام، میتوانم بگویم که رمدی یک شاهکار ترسناک روانشناختی خلق کرده که هم احترامآمیز به گذشته است و هم جسورانه به سمت آینده قدم برمیدارد.

داستان از دو دیدگاه موازی روایت میشود: ساگا اندرسون، مأمور افبیآی که برای حل یک قتل مرموز به برایت فالز میآید، و آلن ویک، نویسنده مفقودی که سیزده سال است در یک واقعیت کابوسوار به دام افتاده. این دوگانگی نه تنها ساختاری هوشمندانه برای روایت است، بلکه هسته اصلی تجربه بازی را شکل میدهد. بازی مدام بین این دو جهان در نوسان است و هر بار که فکر میکنید به حقیقت پی بردهاید، لایهای جدید از پیچیدگی رو میشود. فضاسازی داستان شبیه به بافتن یک تار عنکبوت است: ظریف، پیچیده و بسیار شکننده. هر عنصر، از یک صفحه دستنویس گمشده تا یک گفتگوی عادی با یک شهروند، به شکلی نامحسوس به کلیت داستان گره میخورد.

اما قلب تپنده این تجربه، نحوه تعامل شما با این داستان است. به عنوان ساگا، شما یک کارآگاه تمامعیار هستید. «مکان ذهنی» او یک نوآوری درخشان است. این فضای امن که با فشردن یک دکمه در هر لحظه قابل دسترسی است، جایی است که شما شواهد را جمعآوری میکنید، شخصیتها را تحلیل میکنید و پرونده را روی یک تابلو با نخهای قرمز مرتب میسازید. این فرآیند فقط یک مکانیک گیم پلی نیست؛ بلکه شما را در پوست ساگا قرار میدهد و باعث میشود مانند او فکر کنید. حس رضایتی که از مرتب کردن قطعات پازل و دیدن تصویر بزرگتر به دست میآورید، بینظیر است. البته، گاهی اوقات این سیستم کمی بیش از حد خطی عمل میکند و بازی راهحل را پیش از شما آشکار میسازد، که کمی از لذت کشف میکاهد.

در سوی دیگر، بخشهای آلن ویک یک معمای محیطی تمامعیار است. «مکان تاریک» یک زندان ذهنی است که قوانین فیزیک در آن معنای خود را از دست دادهاند. مکانیک اصلی تغییر دنیا با نور و کلمات، نبوغ طراحی رمدی را به رخ میکشد. شما با یک چراغ دستی خاص میتوانید نور را از یک منبع جذب و به منبع دیگر منتقل کنید، که این کار نه تنها مسیرهای جدیدی میگشاید، بلکه معماری محیط را به طور کامل دگرگون میکند. این حس که شما در حال نوشتن واقعیت همزمان با پیشروی در آن هستید، کاملاً منحصربهفرد است. با این حال، همین آزادی عمل گاهی به یک نقطه ضعف تبدیل میشود. نقشه این بخشها به طرز آزاردهندهای گنگ است و پیچیدگی محیط، همراه با درهایی که مقصدشان با تغییر نور عوض میشود، میتواند به راحتی شما را سردرگم و کلافه کند. این سردرگمی از نظر روایت کاملاً منطقی است (آلن گمشده است)، اما از نظر گیم پلی گاهی از مرز چالش عبور کرده و به سمت ناامیدی میرود.

وقتی صحبت از درگیری مستقیم میشود، آلن ویک ۲ خود را یک بازی بقا-ترسناک تمامعیار معرفی میکند. مبارزه بر پایه سیستم نور و اسلحه بازی اول بنا شده، اما این بار عمق و رضایتبخشی بسیار بیشتری دارد. دشمنان، موجوداتی سایهوار به نام «تِیکِن» هستند که ابتدا باید سپر تاریکی آنها را با نور چراغقوه یا وسایلی مانند فلاش یا مشعل از بین برد و سپس با سلاح گرم از پای درآورد. این فرآیند دو مرحلهای حس مبارزهای استراتژیک و تنشزا ایجاد میکند. صدای وزوز چراغقوه هنگام شارژ، صدای خشنی که هنگام اصابت نور به تاریکی شنیده میشود، و لرزش کنترلر هنگام شلیک، همگی در کنار هم یک تجربه حسی کامل میسازند. طراحی صدا در اینجا ستودنی است؛ هر خشخش برگ در جنگل، هر صدای قدم در فاصله دور، شما را در حالت آمادهباش دائمی نگه میدارد.

با این حال، بازی به طرز عجیبی با درگیریها کممحبت است. مهمات و باتری به شدت کمیاب هستند و بهترین استراتژی اغلب فرار است. در حالی که این موضوع بر حس آسیبپذیری و ترس میافزاید، از طرفی باعث میشود از یک سیستم مبارزهای فوقالعاده رضایتبخش به اندازه کافی استفاده نکنید. انگار یک شیرینی خوشمزه جلوی شماست، اما به شما میگویند فقط یک گاز بزنید. این تعادل ظریف گاهی به نفع تنش و گاهی به ضرر لذت بازی عمل میکند.

از نظر بصری، آلن ویک ۲ یک اثر هنری است. بخشهای ساگا در نورگیرهای جنگلی برایت فالز و شهرک واتریری، با جزییات خیرهکننده درختان، صخرهها و آب، یک زیبایی طبیعی و آرامشبخش را به نمایش میگذارند که به سرعت میتواند به یک کابوس تاریک و پر از مه تبدیل شود. بازی با سایهها و نورپردازی مانند یک نقاش حرفهای بازی میکند. اما اوج نمایش قدرت هنری در «مکان تاریک» رخ میدهد. این نیویورک وهمآلود، با نئونهای روانرنگش که روی خیابانهای خیس منعکس میشوند، گرافیتیهای عجیب و معماری متغیرش، هر ثانیه یک تصویر قابل قابگیری خلق میکند. تنوع بصری بین این دو جهان آنقدر زیاد است که گویی در دو بازی کاملاً متفاوت هستید، و این تضاد شگفتانگیز، یکی از بزرگترین نقاط قوت بازی است.

اما آلن ویک ۲ فقط درباره ترس نیست. این بازی یک حس طنز سیاه و عجیب غریب دارد که درست در لحظات غیرمنتظره ظاهر میشود. از تبلیغات ویدیویی مسخره دو برادر فنلاندی برای فروشگاه محلی تا صحنههایی که باید آنها را دید تا باور کرد، بازی مدام شما را بین وحشت و خنده در نوسان نگه میدارد. یک صحنه خاص در میانههای بازی وجود دارد که آنقدر جسورانه، مسخره و در عین حال کاملاً در خدمت روایت است که برای همیشه در خاطره من خواهد ماند. این لحظات نشان میدهد رمدی چقدر بر دنیای خود مسلط است و بدون ترس از قضاوت، خلاقیت خود را به نمایش میگذارد.

با همه این تعریفها، بازی بینقص نیست. همانطور که گفتم، گاهی دستورزی در دنیای آلن میتواند خستهکننده شود. برخی پازلهای ساگا نیز (مانند جعبههای فیوز یا قفلهای رمزی) بیش از حد کلیشهای به نظر میرسند و از نوآوری بخشهای دیگر بازی عقب میمانند. همچنین، سیستم ارتقای شخصی تا حدی نامتوازن است. ارتقاهای آلن متنوع و جذاب هستند، در حالی که ارتقاهای ساگا محدود و گاهی غیرضروری به نظر میرسند.

در نهایت، آلن ویک ۲ یک سفر است. سفر به اعماق ذهن یک نویسنده درگیر، به قلب یک شهر کوچک پر از راز، و به مرزهای بین واقعیت و داستان. این بازی برای کسانی که عاشق داستانهای پیچیده، محیطهای خاطرهانگیز و تجربیات سینمایی منحصربهفرد هستند، یک ضرورت مطلق است. ممکن است در برخی لحظات بازی با شما با خشونت رفتار کند یا شما را در تاریکی رها کند، اما نوری که در پایان این تونل میبینید، به تمام آن سختیها میارزد. رمدی نه تنها وعده خود را برای بازگرداندن آلن ویک محقق کرده، بلکه استانداردهای جدیدی برای ژانر ترسناک روایی تعیین کرده است.