نقد و بررسی Street Fighter 6

بوی روغن سوختهٔ ماشین‌های قدیمی، صدای خش‌خش آسفالت زیر کفش‌های ورزشی و هیاهوی جمعیتی که دور یک میدان نامرئی حلقه زده‌اند. این‌ها تصاویری هستند که با بستن چشم‌ها و فکر کردن به «استریت فایتر» به ذهنم خطور می‌کنند. حالا، با ورود «استریت فایتر ۶»، کاپکام نه تنها این حس نوستالژیک را زنده کرده، بلکه آن را در قالبی مدرن، گسترده و به طرز حیرت‌آوری سخاوتمندانه ارائه داده است. این بازی، بیش از یک مبارزه‌ی ساده است؛ یک میهمانی تمام‌عیار برای تمامی سلیقه‌ها محسوب می‌شود.

از همان لحظه‌ای که وارد منوی اصلی می‌شوید، وسعت پروژه خودنمایی می‌کند. سه بخش اصلی «زمین مبارزه»، «تور جهانی» و «هاب نبرد» مانند سه ستون محکم، بنایی استوار را تشکیل داده‌اند. اما قلب تپندهٔ این مجموعه، همان‌جاست که همیشه بوده: در لحظات تنگاتنگ مبارزه چهره به چهره. سیستم جدید «درایو» (Drive) بی‌تردید ستارهٔ نمایش است. این سیستم که با یک میتر واحد مدیریت می‌شود، پنج قابلیت حیاتی را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد: «اووردرایو» برای حرکات ویژهٔ تقویت‌شده، «درایو راش» برای بستن فاصله به صورت انفجاری، «درایو پری» برای دفاع هوشمند، «درایو ریورسال» برای شکستن فشار حریف و در نهایت، «درایو ایمپکت» که یک ضربهٔ زره‌پوش و ویرانگر است.

زیبایی این سیستم در دسترسی فوری به آن است. شما از ابتدای هر راند با میتر کامل وارد میدان می‌شوید. این یعنی ابزار لازم برای اجرای استراتژی‌های پیچیده از همان ثانیهٔ اول در اختیار شماست. دیگر خبری از مکانیک «بازگشت» (Comeback) که در انتهای راند فعال می‌شود نیست. اینجا شما سازندهٔ سرنوشت خود هستید. مدیریت این منبع محدود اما قدرتمند، لایه‌ای عمیق از تفکر استراتژیک به بازی اضافه کرده است. آیا تمام میتر را صرف یک حملهٔ سریع و تهاجمی با درایو راش‌های پیاپی کنید؟ یا آن را برای دفاع در لحظات حساس و اجرای پری‌های کامل ذخیره نمایید؟ تصمیم‌گیری در کسری از ثانیه، تفاوت بین پیروزی شایسته و شکست تحقیرآمیز را رقم می‌زند. به شخصه، لذت غافلگیر کردن حریف با یک درایو ایمپکت به موقع و سپس مشاهدهٔ فروپاشی کامل دفاعش، یکی از لذت‌بخش‌ترین تجربیات بازی برایم بود.

حالا بیایید به سراغ آن بخشی برویم که احتمالاً جنجالی‌ترین است: «تور جهانی». کاپکام در اینجا جسارت قابل تحسینی به خرج داده و یک ماجراجویی نقش‌آفرینی تک‌نفره با دنیایی نسبتاً باز را خلق کرده است. شما یک شخصیت کاملاً سفارشی‌سازیشده ایجاد می‌کنید و در مترو سیتی (و فراتر از آن) به گشت‌وگذار می‌پردازید، با افرادی عجیب و غریب ملاقات می‌کنید و تحت آموزش قهرمانان اصلی بازی قرار می‌گیرید. ایدهٔ ترکیب حرکات ویژهٔ شخصیت‌های مختلف و ساختن یک مبارز منحصربه‌فرد، درخشان است. تصور کنید بتوانید پروازهای دوربرد ظریف «دالزیم» را با ضربات قدرتمند «ماریسا» و گرفتن‌های کشندهٔ «زانگیف» ترکیب کنید. نتیجه یک هیولا است و ساخت آن به شدت سرگرم‌کننده.

اما این دنیا، با تمام جذابیتش، خالی از اشکال نیست. داستان‌پردازی آن به شدت سطحی و گاه کودکانه است. شخصیت اصلی شما یک قهرمان بی‌صدا است که بیشتر به یک پیک دون‌باز برای انجام کارهای بی‌معنی برای افراد مختلف تبدیل شده است. سفر از کشوری به کشور دیگر اغلب توجیه منطقی ندارد و صرفاً بهانه‌ای برای قرار دادن شما در مسیر استادان جدید است. از سوی دیگر، پیشرفت در سبک هر استاد و یادگیری حرکاتش کند و خسته‌کننده احساس می‌شود. با این حال، باید اعتراف کنم که «تور جهانی» بهترین آموزش غیرمستقیمی است که در یک بازی مبارزه‌ای دیده‌ام. بازی با پوشش مأموریت‌های جانبی و مینی‌گیم‌های بامزه، مفاهیم پایه‌ای مانند ضدحمله هوایی، شکستن دفاع و اجرای حرکات «شارژی» را به شما می‌آموزد. اگر بتوانید از داستان ضعیف آن چشم‌پوشی کنید، این مد یک زمین بازی امن و جذاب برای تمرین قبل از ورود به جهان آنلاین است.

و در نهایت به «هاب نبرد» می‌رسیم، جایی که جامعهٔ بازی در آن زندگی می‌کند. این یک سالن آرکید آنلاین غول‌آسا است که می‌توانید در آن با آواتار خود قدم بزنید، به کابین‌های مبارزه بپیوندید، بازی‌های کلاسیک کاپکام را امتحان کنید یا صرفاً تماشاگر دوئل بازیکنان دیگر باشید. دیدن خلاقیت بازیکنان در ساخت شخصیت‌های عجیب و غریب (از فرشتگان زیبا تا کابوس‌های سه‌چشم) خود یک سرگرمی مجزا است. مهم‌تر از همه، اجرای شبکه‌ای بازی تقریباً بی‌نقص است. تاخیر آنلاین به حدی کم است که اغلب فراموش می‌کنید در حال مبارزه با فردی در آن سوی جهان هستید. این پایه‌ای اساسی برای یک بازی مبارزه‌ای رقابتی است و کاپکام آن را به بهترین شکل ممکن پیاده کرده است.

از لحاظ بصری، بازی یک سبک هنری جسورانه و خیابانی را در پیش گرفته است. خطوط اسپری‌شده روی دیوارها، بافت‌های زمخت لباس‌ها و نورپردازی پویا، همگی حس یک تورنمنت زیرزمینی و پرانرژی را منتقل می‌کنند. انیمیشن‌ها فوق‌العاده روان و پرجزئیات هستند. هر ضربه وزن خود را دارد و برخوردها رضایت‌بخش احساس می‌شوند. در بخش صدا نیز، طراحی صدای بازی درخشان است. تفاوت صدای برخورد یک مشت سبک با یک ضربه سنگین به وضوح قابل تشخیص است و سرنخ‌های فضایی به شما کمک می‌کنند حرکات حریف را حتی اگر خارج از صفحه باشید، تشخیص دهید. موسیقی تم‌های به‌یادماندنی چندانی ندارد، اما با فضای هر مرحله و شخصیت هماهنگ است.

راستر اولیهٔ ۱۸ نفره نیز بسیار متعادل و متنوع است. شخصیت‌های جدید مانند «کیمبرلی» با جنب‌وجوش سرگرم‌کننده‌اش و «جِیمی» با سبک مستانه‌اش، بلافاصله جایی در دل بازیکنان باز می‌کنند. شخصیت‌های قدیمی نیز نه تنها بازگردانده شده‌اند، بلکه با توجه به سیستم درایو به‌روزرسانی شده‌اند و احساس تازگی دارند.

در پایان، «استریت فایتر ۶» یک شاهکار کامل است. این بازی نه تنها اشتباهات نسخهٔ پنجم را جبران کرده، بلکه استانداردهای جدیدی برای کل ژانر تعیین می‌کند. از سیستم مبارزهٔ عمیق و استراتژیکش گرفته تا گزینه‌های گسترده برای بازیکنان تک‌نفره و آنلاین، هر بخش با دقت و عشق ساخته شده است. این بازی هم یک میهمانی بزرگ برای تازه‌واردان است و هم یک میدان نبرد فنی بی‌رحم برای کهنه‌سربازان. کاپکام با این اثر ثابت کرده که هنوز هم پادشاه بی‌چون و چرای جهان مبارزه‌های دو بعدی است.