نقد و بررسی Sekiro: Shadows Die Twice

گاهی اوقات یک بازی به شما حمله‌ور می‌شود. نه با هیولاهایش، نه با دشواری‌اش، بلکه با یک حس عمیق و خالص از یک ایده. «سکیور: شادو دایز توایس» دقیقاً چنین تجربه‌ای است. اینجا در سرزمین آشوب‌زده آشیکا، شما یک شینوبی هستید، نه یک لرد توخالی یا شکارچی هیولا. این تفاوت از همان لحظات اول، با هر برخورد شمشیرها، در استخوان‌هایتان احساس می‌شود.

بگذارید صادق باشم: اگر به دنبال یک نقش‌آفرینی آزاد با ساختارهای شخصی‌سازی بی‌پایان هستید، در جای اشتباهی ایستاده‌اید. سکیور یک رقص مرگ است که شما باید گام‌هایش را بیاموزید. هسته مرکزی تجربه، سیستم مبارزه آن است که مانند یک موجود زنده نفس می‌کشد و ضربان دارد. مفهوم «پوسچر» یا وضعیت، ستون فقرات این سیستم است. این یک نوار سلامتی ثانویه نیست؛ یک میدان نبرد کامل است. هر ضربه‌ای که می‌زنید، هر ضربه‌ای که دفع می‌کنید، بر این میدان تأثیر می‌گذارد. هدف کشتن دشمن با کاهش سلامتی او نیست، بلکه شکستن تعادل و روحیه جنگیدنش است تا دروازه‌ای برای یک مرگ سریع و قطعی باز شود.

این مکانیک، هر نبرد را به یک دوئل پرتنش تبدیل می‌کند. صدای برخورد فلز با فلز، آن «ching» رضایت‌بخش هنگام دفع موفق، تبدیل به ضربان قلب بازی می‌شود. شما نه با چشمانتان، بلکه با گوش‌هایتان می‌جنگید. طراحی صدا در اینجا یک شاهکار است. هر پارازیت، هر فریاد دشمن، هر خش‌خش برگ در باد، سرنخی است. در میانه یک نبرد سهمگین با یک غول، این صداها هستند که زمان‌بندی حمله بعدی را به شما هشدار می‌دهند. موسیقی پس‌زمینه اغلب کم‌رنگ است و به درستی اجازه می‌دهد این سمفونی جنگ، صحنه را در دست بگیرد.

اما سکیور فقط درباره ایستادن و دفاع کردن نیست. پروتز شینوبی شما، که جای دست از دست رفته‌تان را گرفته، دریایی از امکانات تاکتیکی را می‌گشاید. قلاب‌سنگ برای حرکت سریع و رسیدن به نقاط مرتفع، شوریکن برای متوقف کردن دشمنان چابک، ترقه برای گیج کردن هیولاهای بزرگ… هر ابزار پازلی است برای حل معمای یک مبارزه خاص. اینجاست که حس یک شینوبی واقعی کامل می‌شود. شما یک جنگجوی صرف نیستید؛ یک شکارچی هستید که محیط را به نفع خود تغییر می‌دهد. می‌توانید از سایه‌ها استفاده کنید، از بالای دیوارها حمله غافلگیرانه کنید و قبل از آغاز نبرد اصلی، یکی از میله‌های حیات دشمنان اصلی را از بین ببرید. این عنصر مخفیکاری به عمق تاکتیکی بازی می‌افزاید و لحظات آرامش و برنامه‌ریزی هوشمندانه‌ای را در میان طوفان خشونت ایجاد می‌کند.

دنیای آشیکا، شخصیتی است که سکوتش گویاست. طراحی سطح ازموتیو سافت‌ور یک بار دیگر درخشان است. مسیرها به ظاهر پراکنده، به طرزی معجزه‌آسا به هم پیوند می‌خورند. صعود از یک معبد ویران در پایین دره و رسیدن به پشت قلعه‌ای که ساعتی قبل از دروازه اصلی با آن می‌جنگیدید، حسی از شگفتی و اکتشاف به شما می‌دهد که در بازی‌های امروزی کمیاب است. از نظر بصری، بازی به جای تکیه بر قدرت خام پلی‌استیشن ۴ پرو، بر ترکیب‌بندی و اتمسفر تمرکز دارد. نورپردازی طلوع آفتاب از لابه‌لای شاخه‌های درختان، مه سنگینی که یک روستای نفرین‌شده را در بر می‌گیرد، و جزییات معماری سنگی معابد بودایی، همگی با هم یک نقاشی متحرک زیبا و غم‌انگیز خلق می‌کنند. فریم‌ریت در نسخه پایه پلی‌استیشن ۴ گاهی نوسان دارد، اما هرگز تا حدی که تجربه مبارزه دقیق را خراب کند، پایین نمی‌آید.

داستان، برخلاف گذشته‌های رمزآلود استودیو، مستقیم‌تر روایت می‌شود. شما «ولف» هستید، با صدا و شخصیت و سوگند. مأموریت شما نجات ارباب جوان خود، کورو، است. اما در این مسیر، با مفاهیم زندگی، مرگ، جاودانگی و بهای وفاداری درگیر می‌شوید. اگرچه کلیت داستان خطی‌تر است، اما عمق و پیچیدگی در شخصیت‌های فرعی و اساطیر جهان بازی نهفته است. مکالمات قابل بازگشت هستند و شخصیت‌ها داستان‌های خود را می‌گویند، اما همچنان رازهایی وجود دارد که باید با جستجو و کنجکاوی کشف شوند. این تعادل خوبی بین دسترسی‌پذیری و عمق ایجاد کرده است.

با این حال، سکیور بی‌عیب و نقص نیست. بزرگترین نقطه قوتش می‌تواند بزرگترین مانع برای برخی بازیکنان باشد: عدم انعطاف. شما باید به شیوه بازی تطبیق پیدا کنید. هیچ راهی برای سطح‌آپ دادن سلامتی یا قدرت حمله به صورت سنتی وجود ندارد. پیشرفت از طریق کسب مهارت‌های جدید و یافتن مهره‌های دعا حاصل می‌شود که نیازمند اکتشاف و شکست دشمنان خاص است. سیستم مرگ نیز می‌تواند خشن به نظر برسد. از دست دادن نیمی از سکه‌ها و تجربه در هنگام مرگ، به خصوص در بخش‌های اولیه که هنوز بر مکانیک مسلط نشده‌اید، می‌تواند ناامیدکننده باشد. مفهوم «بیماری اژدها» نیز اگرچه ایده جالبی برای عواقب مرگ‌های مکرر است، اما می‌تواند بازیکنان محتاط را به سمت بازی بیش از حد دفعی و اجتناب از درگیری سوق دهد، که با فلسفه یادگیری از طریق شکست در تضاد است.

سکیور بازیکن را تصفیه می‌کند. شما را می‌شکند و دوباره می‌سازد، اما این بار به شکل یک شمشیرزنی کارکشته. لحظه «یافتم» در این بازی، زمانی است که ریتم یک دشمن اصلی را درک می‌کنید. زمانی که دفاع‌ها و ضدحملات شما نه یک سری دکمه‌فشاری عصبی، بلکه یک رقص برنامه‌ریزی شده و مسلط می‌شوند. در آن لحظات، سکیور از یک چالش سخت به یک سمفونی زیبا از عمل و عکس‌الععل تبدیل می‌شود. این بازی برای کسانی است که از تسلط یافتن بر یک مهارت دشوار لذت می‌برند، برای کسانی که عاشق حس پیشرفت از طریق شایستگی شخصی هستند، و برای کسانی که می‌خواهند در پوست یک شینوبی افسانه‌ای در یک جهان خیالی و زیبا بخزند. اگر حاضرید دست از انتظارات قدیمی بردارید و به رقص این شمشیر بپیوندید، تجربه‌ای بی‌نظیر در انتظارتان است.