نقد و بررسی Super Mario Maker 2

گاهی اوقات یک بازی به شما می‌گوید که فقط یک سرگرمی است. گاهی هم خود را به عنوان یک ابزار معرفی می‌کند. اما «سوپر ماریو میکر ۲» کاری فراتر انجام می‌دهد؛ این بازی یک دعوت‌نامه است. دعوتی برای ورود به آشپزخانه جادویی نینتندو و پختن کیک خودتان. پس از ساعت‌ها غوطه‌وری در دنیای ساخت و ساز و تجربه سطوح بی‌شمار، می‌توانم بگویم این دعوت‌نامه تقریباً بی‌نقص است، هرچند که روی پاکت آن یک یا دو لکه کوچک به چشم می‌خورد.

بیایید از جایی شروع کنیم که همه چیز آغاز می‌شود: حالت داستان. بله، درست شنیدید. یک حالت داستان واقعی. داستان به سادگی و شیوایی کارتون‌های قدیمی است: سگ «آندو» دکمه ریست قلعه پرنسس پیچ را فشار می‌دهد و همه چیز نابود می‌شود. وظیفه ماریو این است که با تکمیل «ماموریت‌ها» و کسب سکه، قلعه را از نو بسازد. این داستان فقط یک بهانه است، اما چه بهانه درخشان‌ای! بیش از صد سطح از پیش ساخته شده، که هر کدام گویای یک ایده ناب و حرفه‌ای هستند، در این حالت گرد هم آمده‌اند. این سطوح نه دنباله‌روی فرمول‌های تکراری، که بیشتر شبیه نمایشگاه هنری هستند؛ هر سطح یک نقاش، و هر نقاش یک تکنیک منحصر به فرد. از پلتفرمرهای کلاسیک گرفته تا سطوحی که در آن باید با یک خودروی کوپا در مسیری پر پیچ و خم رانندگی کنید، یا حتی چالش‌هایی که در آن حق ندارید حتی یک بار بپرید! این حالت داستان به تنهایی می‌تواند یک بازی کامل سوپر ماریو باشد، با گیم‌پلی غنی و ایده‌هایی که گاهی از مرزهای یک بازی معمولی هم فراتر می‌روند. تجربه این سطوح نه تنها لذت‌بخش است، که مانند یک دوره فشرده و عملی طراحی سطح عمل می‌کند.

اما قلب تپنده بازی، بخش ساخت ساز است. ابزارهایی که در اختیار شما قرار می‌گیرد، آنقدر گسترده و عمیق است که می‌تواند در ابتدا کمی ترسناک به نظر برسد. اما نگران نباشید، زیرا بازی شما را تنها نمی‌گذارد. «آموزشگاه یامامورا» نه یک آموزش خشک و خسته‌کننده، که یک آکادمی کوچک و دوست‌داشتنی طراحی بازی است. یک کبوتر سخنگو به نام یامامورا و دستیارش نینا، از مفاهیم پایه مانند تست کردن سطح گرفته تا فلسفه‌های عمیق‌تری مانند «احترام به بازیکن» و «نحوه هدایت بدون دست‌گیری زیاد» را به شما می‌آموزند. جمله طلایی نینا در یکی از درس‌ها برای همیشه در ذهنم ماند: «هیچ‌کس از آدم‌های خرابکار خوشش نمی‌آید». این درس‌ها اختیاری هستند، اما گذراندن آنها دید شما را نسبت به طراحی بازی، چه در این محیط و چه در خارج از آن، به کلی دگرگون می‌کند.

وقتی وارد بخش ساخت می‌شوید، با یک بوم تقریباً بی‌کران روبرو هستید. سبک‌های مختلف بازی، از سوپر ماریو بروس اصلی گرفته تا ظاهر سه‌بعدی زیبای «سوپر ماریو ۳د ورلد»، هر کدام المان‌ها و فیزیک مخصوص به خود را دارند. اضافه شدن شیب‌ها، که سال‌ها درخواست طرفداران بود، انقلابی در طراحی سطوح به پا کرده است. اما شاهکار واقعی، «شرایط تکمیل سطح» است. شما می‌توانید قوانین خاصی برای برد تعیین کنید: مثلاً «هیچ ضربه‌ای نخور»، «همه گامباها را بکش» یا «۱۰۰ سکه جمع کن». این ویژگی دریچه‌ای به سوی پازل‌های هوشمندانه و سطوحی با مکانیک کاملاً جدید باز می‌کند. یکی از به یاد ماندنی‌ترین سطوحی که در دنیای آنلاین بازی کردم، سطحی بود که در آن ماریو اصلاً نباید از زمین بلند می‌شد. با استفاده هوشمندانه از سکوهای متحرک و نوارهای نقاله، سازنده یک چالش پلتفرم کامل و دیوانه‌وار خلق کرده بود که بدون یک پرش باید به پایان می‌رسید. این خلاقیت محض است.

از نظر بصری، بازی یک مجموعه ناهمگون اما زیبا ارائه می‌دهد. هر سبک گرافیکی وفادارانه به نسخه اصلی خود بازسازی شده است. نورپردازی و بافت‌ها در سبک «سوپر ماریو ۳د ورلد» واقعاً درخشان است و حس یک دنیای کوچک و زنده را به خوبی منتقل می‌کند. عملکرد بازی نیز در بیشتر مواقع کاملاً روان است، هرچند در سطوح بسیار شلوغ با المان‌های متحرک فراوان، گاهی اوقات کاهش فریم‌ریت خفیفی را تجربه کردم. در کل، ظاهر بازی در خدمت مفهوم آن است: یک بوم ساده و واضح برای خلق.

صداگذاری و موسیقی نیز در جایگاه خود قرار دارند. موسیقی‌های نمادین هر سبک، همان نوستالژی دلچسب را زنده می‌کنند. اما آنچه برای من جذاب‌تر بود، طراحی صدا بود. هر «دام» کوچک، هر پرتاب، هر جمع‌آوری سکه، بازخورد صوتی واضح و رضایت‌بخشی دارد که تست کردن سطح را به خودی خود به یک فعالیت لذت‌بخش تبدیل می‌کند. فضاسازی صوتی در سبک‌هایی مانند خانه اشباح، عالی انجام شده است.

اما هیچ چیز کامل نیست. بزرگ‌ترین نقطه ضعف بازی، همان‌جاست که باید بزرگ‌ترین نقطه قوتش باشد: اشتراک‌گذاری و بازی گروهی. اگرچه مرور و جستجوی سطوح ساخته شده توسط دیگران در بخش «دنیای سطوح» بسیار بهبود یافته و می‌توانید با فیلترهای دقیق، دقیقاً همان چیزی را که می‌خواهید پیدا کنید، اما بازی با دوستان آنلاین یک کابوس است. نبود یک سیستم ساده برای دعوت دوستان و بازی مشترک آنلاین، یک قدم به عقب بزرگ محسوب می‌شود. بازی محلی نیز نیازمند دانلود سطح است که این فرآیند می‌تواند آزاردهنده باشد. حتی ساخت مشترک یک سطح روی یک دستگاه، به دلیل محدودیت فضای صفحه و تداخل کنترل‌ها، بیشتر شبیه یک تمرین همکاری اجباری است تا یک تجربه لذت‌بخش.

نکته فنی دیگر، اجبار به استفاده از صفحه لمسی در حالت دستی است. اگرچه کنترل لمسی عالی کار می‌کند، اما من که به ساخت سطوح با کنترلر در حالت اتصال به تلویزیون عادت کرده بودم، دوست داشتم این امکان در حالت قابل حمل نیز وجود می‌داشت. این یک محدودیت غیرضروری به نظر می‌رسد.

در نهایت، «سوپر ماریو میکر ۲» یک شاهکار است. این بازی قدرت خلق را به دستان شما می‌سپارد و سپس با یک کتابخانه غنی از ایده‌های درخشان و یک جامعه پرجنب‌وجوش، شما را تنها نمی‌گذارد. این بازی برای چه کسانی است؟ برای هرکسی که عاشق ماریو است. برای کسانی که در کودکی روی کاغذ، سطح ماریوی خود را طراحی می‌کردند. برای معلمانی که می‌خواهند منطق و حل مسئله را آموزش دهند. و حتی برای آن دسته از بازیکنانی که فقط می‌خواهند هر روز یک دنیای جدید و شگفت‌انگیز را کشف کنند. این بازی یک جعبه ابزار نیست، یک سرزمین عجایب است. و کلید دروازه آن در دستان شماست.